La
granatina
di Mario Galasso
Abbiamo
ricevuto e volentieri pubblichiamo i seguenti
versi in dialetto brindisino scritti da Mario
Galasso:
L’estati
cu lu cautu e senza protezioni no ssi putìa
tinìri ghiacciatu nu muloni,
Ci lu vulivi friscu e buenu pi mangiari dopu la
menzatìa ti l’eri a scè pigghiari.
Mammeta ti dicìa viti cu ti ‘ndi
vai, li suerdi t’aggiu datu, no ndi spindìri
assai.
Ti faccia alla parrocchia vicinu a casa mia ‘nc’era
na purticiedda apierta ‘ntra la via.
‘Nci stava nu cristianu ca tretu a nu banconi
quando trasivi all’ombra ti tava lu muloni,
lu sarginiscu russu; an manu si sintìa
ca era tuttu gelatu, lu friscu ti piacìa
ca fora era sulagna, lu cautu ti l’estati,
mancu nu cani an giru, li chianchi ‘rruventati.
Ma prima ti
paiari quiddu ca si paiava li dumandavi sempri
quiddu ca iddu spittava:
“Quantu é na granatina o bianca o
tricolori?” “Bianca veni 3 lire, e
cincu a tre culori”.
Bianca, sulu lu ghiacciu, senza la bottiglietta
ca ‘nci facìa catìri la goccia
benedetta;
la menta e lu lamponi sobbr’alla granatina
ti la facìunu bedda comm’a na bandierina.
A mienzu senza nienti, lu biancu era lu ghiacciu,
lu verde ti na vandi, lu russu era n’assaggiu.
Tantati li cazuni
pi controllari an pata ci li tinivi tutte pi farti
sta granata
li cincu liri assìunu, e ddu cristianu
azava lu saccu ca vagnatu sobbra allu ghiacciu
stava.
Lu ghiacciu era na sbarra longa cchiu ti nu metru,
quiddu ti la rascava ti ‘nnanzi e poi ti
tretu.
Rascava cu li mani russi comu lu fuecu ca scìunu
annanzi e arretu ma senza mai di sbiecu.
Quandu la grattachecca
cchiù non ce la facìa, nu cuerpu
ti la manu e la granatina assìa;
di sotta allu banconi assìa la bottiglietta,
na goccia ‘ndi catìa, la mira era
perfetta:
sobbr’a nu latu verdi, lu russu all’atra
vanda, nienti ‘ntra li culuri; lu saccu
pi mutanda,
lu ghiacciu riturnava a mienzu alli muluni a difriscari
totta la stanza e li vagnuni
vinuti pi pigghiari muluni e granatina, 3 lire
quedda bianca, e cincu la cchiù fina.
E lu ritornu a casa sott’allu solleoni ti
lu facivi chianu ‘nducendu lu muloni;
Sucandu granatine
estati dopu estati moi no lu faci cchiui, li cosi
sò cangiati:
sì diventatu viecchiu, li tieni li turnisi,
ma quiddu ca ti manca sò li muluni appisi
sott’alla balconata ti casa ti lu nanni,
li pumbitori sicchi, li menduli e li panni
distesi ad asciucari ‘ppinduti ‘ntra
la loggia, e la capasa chena ti fichi culla goccia.
Puru quiddu
cristianu vicinu a casa mia nò rasca cchiù
lu ghiacciu, finita è la fatìa,
è muertu avi tant’anni, ci sapi quandu
è statu, però ce t’aggia diciri,
e ci se l’è scurdatu?
Tre lire quedda bianca, cincu la tricolori, ma
lu muloni quantu? Scurdatu lu valori,
no mi ricuerdu cchiui, solo la granatina, ti quandu
m’aggiu azatu ti liettu stamatina:
Lu frescu ti la stanza, lu ghiacciu e lu muloni,
la granatina fredda ti quando eru vagnoni.
|